KUMRULAR
Arka bahçedeki kumrular da gittiler.
Bu mevsim ayrılık dolu.
Ağaçlar yapraklarından, güneş topraktan, çiçek arıdan, gül dalından ayrılıyor.
Kelebekler kayboldular.
Yaz aşkları gizemli vedalaşmalarla, gözyaşlarıyla, minik minik hüzünlerle bitti yine.
Áşıklar ayrıldılar.
Kumsallar boşaldı.
Ne çocukların sesleri kaldı, ne satıcılar, ne plajda gölgelikte oturup örgü ören kadınlar.
Depolara kaldırdılar güneş şemsiyelerini.
Bu ayrılıklar olmasaydı keşke.
Ne vardı sanki.
Bahçelerden hortumları topladılar çoktan.
Tekneler denizden ayrıldı.
Eşyalarını toplayıp, güverte kapağını kapatıp, son kez teknesine uzaktan bakıp gitti kaptan.
Bu mevsim ayrılıklarla dolu.
Kavak ağaçları rüzgár sesinden ayrıldılar, çınarlar gölgelerinden, sarmaşıklar renklerinden.
Çocuklar okula gittiler, basketbol direği yalnız.
Ne yapacaksınız?
Canımı sıkar hep bu ayrılıklar.
Her an bir ayrılık haberi geliyor, içimde sıkıntı var.
Dün baktım:
Çatının pervazı boş.
Anladım; ayrılık zamanıdır.
Demek ki gitti kumrular.