(....)GÜNDEN BERİ !! - .

(....)GÜNDEN BERİ!!!

Kime ve neye üzülsem bilemiyorum. Ona mı, kendime mi? Sanırım, tek acınacak bu durumda kendimden başkasıda değil, zira hayat herkes için kaldığı yerden devam etmekte. Gün gelir alışırmış her insan, en olmaz şeylere bile. Unutmak zamandan geçermiş. Herkes herşeye alışır, hayatını bir şekilde devam ettirir de bir benmiyim tahamülsüz olan, bir benmiyim hayata karşı bu kadar savunmasız kalan, kabullenemeyen? hayatın gerçek yüzü ortaya çıktığından bu güne, tam (…) gün oldu. (…) Gündür içimde birileri sürekli çatışmakta ve bu mücadeler beni yiyip bitirmekte ve ben hayallerimle kandırılmış olmanın, en adi yüzünü, acısını (…) gündür içimde verdiğim mücadalelerle taşımaktayım. Gerçek olanı kabul ettiğimde dedim ki ÖLDÜ... ve o günden bu güne tam (…) koca gün geçti, içimdeki yangın bir gram olsun eksilmedi. Düşünüyorum, düşünüyorum, düşünüyorum.. Olanları ne aklım ne de mantığım almıyor bir türlü. Bunu hakedecek ne yaptığımı düşünüyorum, kime ne zarar verdim acaba diye ya da kimin ahını aldım ki böylesi bir sınava tabi tutuldum. Bildiğim azaldığım günden güne, kabullenememekle birlikte... İçim içimi yiyor (……lardır) ve dirhem dirhem eksiliyorum. Ayrıntılar aslında insanın canını en çok yakan. Kendini feda ettiğin kadının, hayallerle kaplanmış olması... Düşünün farklı iki kişilik.. Siz olsanız bunu nasıl kabullenirsiniz ki ya da nasıl üstesinden gelebilirsiniz bu zorluğun, bunca hayallerin ? Hangi teselli su serper yüreğinizin isyanına, kim anlar ki sizi ya da kime anlatabilirsiniz? Kim ne biliyor ki.. sadece acımasızca konuşuluyor. Herkes konuşuyor, söz hakkı olan - olmayan herkes.. Duyduklarım, gördüklerim sadece biraz daha fazla yakıyor canımı, yine de olduğundan fazla değil. Ben artık algılayamıyorum anlıyor musunuz? Hayata dair herşeyden vazgeçtim. Doğru yoldasınız, amaç beni tüketmekse, siz bunu başardınız, gurur duyabilirsiniz kendinizle. Düğün, bayram yapın hatta. Oysa bilmiyorsunuz sizin için nasıl fedakarlıklar yapıldığını, nelerden vazgeçildiğini. Sırf daha çok üzülüp, incinmeyesiniz diye, can havlini bir kenara bırakıp, senin yerine koydum kendimi .. Vurgun, vurgun üstüne. Gerçeği bir tek ben biliyorum.. Olsun, Hepinizin canı sağolsun. Tüm bunlara karşı; Dilim taş duvar... Sustum, susuyorum ve susacağım.. Sorgulamaktan da, yargılamaktan da, canımdan da vazgeçtim. Herşeyin sıradanlaştığı bir dünyada, bazen kaybetmek en doğru seçimdir ve o dünyada en yerinde tercih vazgeçiştir. Şimdi gitmek sadakat, kalmaksa ihanettir. ve bu bir ölümse, bu gün (…) gecesi.. ve derler ki (…) gün sonunda et kemikten ayrılır ve bu gece bambaşka acır ruh, bambaşka can çekişir. Kutsal kitap üzerine yemin ettim, ben ölemedim bir türlü.. Sen mutlu ol, gözüm yok.. Rabbim verir sabrını. Bu hesap böylece bitsin..

BEN HELÂL ETTİM HAKKIMI

.

25/11/2006 - (....)GÜNDEN BERİ !!

Hakkımda

Son Yazılarım

Bağlantılar

Kategoriler

Arkadaşlarım